روزهاي زردشتيان

روزهاي زردشتيان

ايرانيان، سال را به سي صد و شست و پنج روز و خرده ايي، به شمار آورده اند. براي آنکه خرده ي اندک شبانه روز را يک جا به شمارآورند، چهار سال را 365 روز به حساب آوردند و سال پس از آن را 366 روز شمردند. اين سال را بهيزک ناميدند. آنان براي نخستين بار سال را به 12 بهر ، يا ماه، بخش کردند و براي هر ماه نام هايي نهادند که هنوز ما 12 ماه خود را بدآن نام ها مي ناميم:
فروردين ، ارديبهشت ، خورداد ، تير ، امرداد ، شهريور ، مهر ، آبان ، آذر ، دي، بهمن، اسفند.
ماههاي ايراني سي روز داشتند و هر روز، را به نامي مي خواندند. نام اين روزها به شرح زير بود :

1- اورمزد
2- بهمن
3- اردي بهشت
4- شهريور
5- سپندارمذ
6- خورداد
7- امرداد
8- دي به آذر
9- آذر
10- آبان
11- خير(خور)
12- ماه
13- تير
14- گوش
15- دي به مهر
16- مهر
17- سروش
18- رشن
19- فروردين
20- ورهام
21- رام
22- باد
23- دي به دين
24- دين
25- ارد
26- اشتاد
27- آسمان
28- زامياد
29- مانتره سپيد
30- انارم
براي 5 روز باقي مانده در سال از نام پنچ بخش «گات ها» از سروده هاي زردشت بدين گونه استفاده شد:
1- اهونه وت گاه
2- اوشته وت گاه
3- سپنتمت گاه
4- وهوخشترگاه
5- وهوشتوميشت گاه
و روز ششم سال پنچم را « روز فزوني» يا «اورداد» ناميدند.
گرفته شده از وبلاگ خط ميخي
اميدوارم خوشتون اومده باشه///